Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 129 165 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

vademecum cd.

środa, 26 maja 2010 17:55
Skocz do komentarzy
 

 

VADEMECUM OKRADZIONEGO EMERYTA

Cz. II

 

W tej części vademecum zawarte są wzory dokumentów dotyczące naszej dalszej walki o godność, podobnie jak w vademecum 1.

 

W czym problem?

Poprzednio atakowaliśmy WBE (MON) w związku z pozaprawnym objęciem nas art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej w brzmieniu nadanym przez art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Moim zdaniem ustawa o FUS (zgodna z Konstytucją) nie może działać wstecz (lex severior retro non agit).

WBE (MON) oraz sądy powszechne - wbrew tej zasadzie prawnej -  uznały, że ustawa o FUS nas obejmuje.

W związku z tym NIECH OBEJMUJE DO KOŃCA!!!, czyli do czasu „wyprowadzenia" wojska spod jej rządów, co miało miejsce w 2003 roku, i ze wszystkimi konsekwencjami.

 

Otóż-

W związku z „wyprowadzeniem" wojska spod ustawy o ubezpieczeniach społecznych, czyli spod systemu składkowego (który się nie sprawdził) -

z dniem 1 lipca 2004 roku dyrektorzy WBE mieli obowiązek ponownego
przeliczenia naszych grup zaszeregowania (skoro objęli nas ustawą z dnia
17 grudnia 1998 roku).

Nie zrobili tego, czym złamali prawo.

W związku z tym należy podjąć stosowne działania do wymuszenia naprawienia prawa (szkody) przez dyrektora WBE.

 

Należy (część „A" vademecum):

a) wysłać do dyrektora WBE wezwanie do  usunięcia naruszenia prawa

a w przypadku odmowy -

b) skierować  sprawę do sądu administracyjnego;

i
c) skierować  sprawę do prokuratora okręgowego z art. 231.

 

Można też skierować wniosek do MON o unieważnienie wadliwej decyzji waloryzacyjnej.

 

A oto wzory moich pism (opracowanych we współpracy z Marianem Mroziewskim i Janem Banaszczykiem):

a)  wezwanie do WBE do usunięcia naruszenia prawa;

b)  skarga do WSA na decyzję administracyjną WBE;

c) zawiadomienie do Prokuratora o uzasadnionym podejrzeniu...

 

 

 

 

  1. obieg dokumentów pomiędzy emerytem, WBE a prokuraturą:

Pan

Witold Brzeziński

Wojskowe Biuro Emerytalne

 90-754 Łódź

 Ul. Legionów 83

  

Wzywający:

Zdzisław GĄGALSKI

98-200 Sieradz

Ul. Marsz. J. Piłsudskiego 3A m.13

                                                 

EWU - 9814/1

W E Z W A N I E

do usunięcia naruszenia   prawa

 

 

 

    Na podstawie:

  • art. 63 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
  • art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270), w związku z przepisami art. 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2004 r., Dz. U. 2004, Nr 8, poz. 66);
  • art. 34. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r., o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., nr 8, poz. 66)

wzywam

Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa funkcjonującego od 01 lipca 2004 r., oraz do  wykonania obowiązków wynikających ze zmiany przepisów prawa określonych w:

  • 1. art. 6 i 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003, nr 166, poz. 1609);
  • 2. art. 160 punkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2003, nr 179, poz. 1750), która weszła w życie z dniem 01 lipca 2004 r. i zmieniła brzmienie punktu 8 ustęp 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej.

         

          Niniejsze wezwanie dotyczy wykonania przez wojskowy organ emerytalny ustawowego obowiązku ustalenia z urzędu na nowo od 01 lipca 2004 r., podstawy wymiaru moich świadczeń emerytalnych, które aktualnie są wyliczone według stawek uposażenia zasadniczego dla grupy U -11 z dnia zwolnienia ze służby wojskowej, to jest z dnia 02.01.1992 r.

 

Ustalenie na nowo podstawy wymiaru mojej emerytury od 01 lipca 2004 r. powinno zostać wykonane z urzędu przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi, poprzez zastąpienie  zastosowanych stawek do wyliczenia podstawy wymiaru mojej emerytury wojskowej, nowymi stawkami zaszeregowanymi do grupy uposażenia G -16, która jest adekwatna do uposażenia zasadniczego należnego żołnierzowi zawodowemu, zajmującemu w dniu wejścia w życie ustawy, tzn. 01 lipca 2004 r., analogiczne stanowisko, jak moje z okresu czynnej służby wojskowej.

 

Wskazane obowiązki Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi  po dniu 01 lipca 2004 r. wynikają także z:

  • 1) przepisów Konstytucji RP, takich jak artykuł: 2, 7, 8, 9, 32, 77, 83, 87, 88, 91;
  • 2) art. 5 ust. 1, art. 3 ust. 1 punkt 8 wojskowej ustawy emerytalnej (Dz. U. 2004, nr 8, poz. 66);
  • 3) art. 12 ust. 4 lit. „a" Europejskiej Karty Społecznej (Dz. U. 1999, Nr 8, poz. 67);
  • 4) art. 1 Protokołu nr 12 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

 

Wzywam także Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi na podstawie:

  • 1) art. 77 Konstytucji RP oraz
  • 2) art. 34 i 48a wojskowej ustawy emerytalnej

 

do naprawienia moich szkód powstałych po 01 lipca 2004 r. wskutek niewykonania przez wojskowy organ emerytalny obowiązków wynikających z wyżej wymienionych przepisów prawa.

 

           Moje żądania w przedmiocie usunięcia wskazanych naruszeń prawa oraz naprawienia powstałych szkód powinny być załatwione przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi  bez zbędnej zwłoki zgodnie z przepisami art. 35 § 1 kpa, lecz nie później niż w ciągu miesiąca (art. 35 § 3 kpa), licząc od dnia doręczenia niniejszego wezwania do adresata.

 

Uzasadnienie

 

          W dniu 1 października 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 23 lipca 2003 r.,     o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003, nr 166, poz. 1609).

Przepisy tej ustawy zmieniły brzmienie ust. 1 art. 5 wojskowej ustawy emerytalnej (Dz. U. 1994, nr 10, poz. 36) oraz wprowadziły ustęp 3 tego artykułu.

Nowe brzmienie ust. 1 art. 5 obowiązujące do 30 lipca 2005 r. określało, że: ,,Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i art. 32 b".

Dodany ustęp 3 stanowi, że:

 ,,Podstawę wymiaru emerytury lub renty dla żołnierzy zawodowych przeniesionych w stan nieczynny lub skierowanych do służby za granicę stanowi uposażenie należne na stanowisku służbowym zajmowanym ostatnio w wojsku lub przed skierowaniem do służby za granicę, według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej".

Ustawodawca, przepisami art. 160 punkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r.,              o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2003, Nr 179, poz. 1750), która weszła w życie z dniem 01 lipca 2004 r., dokonał także zmiany brzmienia punktu 8. ust. 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej, nadając nową treść:

,,uposażenie-uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym               i miesięczną równowartością dodatkowego uposażenia rocznego, należnych żołnierzowi zawodowemu stosownie do przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750).

 

Treści następujących przepisów:

  • 1) art. 5 ust. 1; art. 3 ust. 1 punkt 8 wojskowej ustawy emerytalnej w nowej treści oraz Art.1 tejże ustawy w brzmieniu: ,,Żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej przysługuje z budżetu państwa, na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie z tytułu wysługi lat (...)";
  • 2) art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003, nr 166, poz. 1609) w brzmieniu: ,,Osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy mają ustalone prawo do emerytur na podstawie przepisów ustaw, o których mowa w art. 6, 7 i 10, zachowują prawo do tych świadczeń" (art. 6 dotyczy wojskowej ustawy emerytalnej);
  • 3) art. 53 ust. 1 wojskowej ustawy emerytalnej w brzmieniu: ,,osobom, którym w dniu wejścia w życie ustawy przysługują emerytury i renty na podstawie przepisów dotychczasowych, wysokość tych świadczeń ustala się na nowo z urzędu, według zasad określonych w ustawie";
  • 4) art. 53 ust. 1 punkt 3 wojskowej ustawy emerytalnej w brzmieniu: ,,dotychczasowa podstawa wymiaru świadczeń pieniężnych podlega przeliczeniu na stawki obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy",

oraz ich integralność wskazują na obowiązek wojskowego organu emerytalnego przeliczenia z urzędu w dniu 01 lipca 2004 r. na nowo podstawy mojej emerytury według stawek uposażenia zasadniczego żołnierza zajmującego w dniu 01 lipca 2004 r. stanowisko z grupą uposażenia G -16, które jest analogiczne do mojego stanowiska zajmowanego 02.01.1992 r.,  z grupą uposażenia U -11.

 

          Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego ,,celem regulacji zawartej w art. 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. jest zniesienie dysproporcji w wysokości świadczeń emerytalno-wojskowych wynikających z daty ich przyznania" (s. 15, SK 22/99,        Dz. U. 2000, Nr 38, poz. 438).

Takie dysproporcje funkcjonowały w dniu 01 lipca 2004 r. oraz funkcjonują i nasilają się nadal wskutek niewykonania w ustawowych terminach wskazanych obowiązków przez wojskowe biuro emerytalne oraz w wyniku arbitralnego zastosowania przez organ emerytalny po 01 stycznia 1999 r. cenowego sposobu waloryzacji mojej emerytury.

 

          W dniu 01 lipca 2004 r. podstawa wymiaru mojej emerytury (uposażenie zasadnicze wraz ze stałymi dodatkami ) wynosiła 4.602,76 PLN,  natomiast tylko samo uposażenie zasadnicze żołnierza z grupą uposażenia G -16 wynosiło 5.140,00 PLN (Dz. U. 2004, Nr 135, poz. 1453).

Fakty te określają, że nowa podstawa wymiaru mojej emerytury w dniu 01 lipca 2004 r.,  przeliczona według nowych stawek wraz  z dodatkiem stałym powinna wynosić 5.140,00 plus 29% (za wysługę) = 6.630,00 PLN.

Ustawodawca wykluczył z ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury      w dniu 01 lipca 2004 r., tylko osoby określone w treści ustępu 3 art. 5 wojskowej ustawy emerytalnej, których podstawa wymiaru emerytury została związana ze stawkami obowiązującymi w dniu zwolnienia ich z zawodowej służby wojskowej. Gdyby wola ustawodawcy dotyczyła jednorazowego ustalania podstawy wymiaru emerytury tylko w dniu zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, to wówczas treść art. 5 ust. 1 wojskowej ustawy emerytalnej byłaby zbieżna z treścią ust. 3 tego artykułu.

Ustawodawca, utrzymując w obrocie prawnym art. 53 wojskowej ustawy emerytalnej, zakładał ustalanie na nowo podstaw wymiaru emerytur wojskowych. Nie wprowadził on także żadnych przepisów, które wykluczają możliwość ustalania na nowo podstawy wymiaru emerytury wojskowej.

Nadmieniam, że nie należę do grupy osób określonych treścią art. 5 ust. 3 wojskowej ustawy emerytalnej, co wskazuje, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego    w Łodzi w dniu 01 lipca 2004 r., był zobowiązany do ponownego przeliczenia mojej emerytury według nowo wprowadzonych stawek uposażenia zasadniczego.

Treści art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003, nr 166, poz. 1609) wskazują także, że osoby, które mają ustalone prawo do emerytur na podstawie przepisów wojskowej ustawy emerytalnej, zachowują prawo tylko do tych świadczeń, co wraz ze zmianą brzmienia art. 5 i punktu 3 ustępu 1 art. 3 oraz zasadą wyrażoną w art. 1 wojskowej ustawy emerytalnej oznacza dla wojskowego organu emerytalnego obowiązek ustalenia na nowo z urzędu podstawy wymiaru świadczeń pieniężnych, w tym mojej emerytury.

Spełnienie takiego obowiązku przez wojskowy organ emerytalny w dniu 01 lipca 2004 r., nie byłoby potrzebne, gdyby organ szanował  moje słusznie nabyte prawa w dniu 02.01.1992 r. do uposażeniowej waloryzacji emerytury i bezpośrednio nie zastosował wobec mnie nowego prawa dotyczącego tylko żołnierzy zawodowych rozpoczynających służbę wojskową po 01 stycznia 1999 r., ustawowo objętych cenowym sposobem waloryzacji ich świadczeń nabytych po 02 stycznia 1999 r.

Uposażeniowy sposób waloryzacji świadczeń wprowadzono ustawą z 10 grudnia 1993 r., w reakcji na powstałe wówczas różnice w świadczeniach wojskowych, waloryzowanych cenowo według ustawy z 1972 roku.

Z tego też powodu wprowadzono wojskową ustawą emerytalną z 10.12.1993 r. (Dz. U. 1994, nr 10, poz. 36) przepisy art. 53, które są utrzymywane w obrocie prawnym   w celu znoszenia dysproporcji w wysokości świadczeń emerytalnych powstałych    w wyniku cenowej ich waloryzacji i różnego terminu przechodzenia żołnierzy na zaopatrzenie emerytalne. Okoliczność zastosowania tego przepisu w sposób bezpośredni zaistniała w dniu 01 lipca 2004 r. po wprowadzeniu wyższych stawek uposażenia  w wyniku zmiany brzmienia punktu 8 ust. 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej wprowadzonej art. 160 punkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r.,  o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2003, nr 179, poz. 1750).

Rok 2004 jest także terminem wkomponowanym w „dekadowy" system likwidacji  uposażeń ,,starego portfela"; regulacji dokonywano w latach: 1972, 1983, 1993.

 

          Uzasadnienie wykonania obowiązku przez Wojskowe Biuro Emerytalne           w Łodzi w zakresie ponownego przeliczenia podstawy mojej emerytury w dniu          01 lipca 2004 r. według nowych stawek adekwatnych do grupy uposażenia G-16 wynika również z:

  • 1) praktyki stosowania przez organ emerytalny wobec mnie nowego prawa oraz akceptacji tej praktyki przez Ministerstwo Obrony Narodowej i sądy powszechne;
  • 2) postanowień:
  • Konstytucji RP;
  • art. 12 Europejskiej Karty Społecznej (Dz. U. 1999, Nr 8, poz. 67);
  • art. 1 Protokołu nr 12 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i  Podstawowych Wolności.

    

Od 01.02.1992 roku jestem emerytem wojskowym z tytułu wysługi lat. Emeryturę wojskową z budżetu państwa, jako prawo majątkowe,  przyznało mi WBE       w Poznaniu decyzją administracyjną w dniu 02.01.1992 r., ( EWU1 - 50667/1) na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 1983 r. nr 29, poz. 139 z późn. zmianami). Ekonomiczną wartość przyznanej emerytury wojskowej określono   w decyzji    w oparciu o art. 5 i art. 6 ust. 1 i 2 wskazanej podstawy prawnej.

Art. 5 określał, że podstawą wymiaru emerytury stanowi uposażenie należne żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, natomiast art. 6 ust. 1 ustalał, że świadczenie będzie podlegać waloryzacji w takim samym stopniu      i terminie, w jakim następuje wzrost uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych pozostających w służbie i zajmujących analogiczne stanowiska.

Uposażeniowy sposób waloryzacji emerytury opisany w art. 6 ust. 1 został ujęty jako piąty punkt „pouczenia", który stanowi integralną część decyzji organu emerytalnego z dnia 02.01.1992 r. W decyzji nie zawarto żadnych zastrzeżeń, że w przyszłości mogą być zmienione zasady waloryzacji emerytury.

Wskazana decyzja z 02.01.1992 r. o nr EWU1 - 50667/1 jest decyzją prawomocną  i ostateczną, z którą związany jest organ ją wydający od chwili jej doręczenia (art. 110 kpa).

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi, wbrew normom podstawy prawnej wydanej przez siebie decyzji oraz Art. 110 i 155 kpa, po doręczeniu tylko ogólnych wyjaśnień, rozpoczął od 01 stycznia 1999 r., w sposób arbitralny waloryzację mojego świadczenia według wskaźnika wzrostu cen, tzw. metodą cenową (pierwsza decyzja 22.02.1999 r.). Tym samym przestał stosować wobec moich świadczeń waloryzację uposażeniową, określoną przepisem Art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (D.U. 1994, nr 10, poz. 36) i wydaną decyzją z dnia 02.01.1992 r. (punkt 5 pouczenia).

Dyrektor swoje stanowisko argumentuje takimi faktami jak:

  • 1) art. 159 pkt. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998, Nr 162, poz. 1118) zmienił treść Art. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. 1994, Nr 10, poz. 36) nadając mu brzmienie: Art. 6. Emerytury i renty podlegają waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co w jego ocenie oznacza utratę mocy obowiązującej Art. 6 ust. 1 i 2 w pierwotnym brzmieniu;
  • 2) Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 1999 r. (sygn. K/99) orzekł, że art. 159 pkt. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998, nr 162, poz. 1118) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

 Wskazane akty prawne oraz doręczone wyjaśnienia Dyrektor uznał za wystarczające, aby ingerować w moje słusznie przyznane prawo majątkowe      o ustalonej wartości ekonomicznej i uposażeniowym sposobie jego waloryzacji. Organ emerytalny - poprzez wprowadzenie niekorzystnych dla mnie zasad cenowej waloryzacji - naruszył prawo do poszanowania mojego mienia i bezpieczeństwa ekonomicznego. Arbitralna zmiana sposobu waloryzacji moich świadczeń z metody uposażeniowej na cenową pozostaje w sprzeczności z: przepisami art. 1 ust. 2, art. 195 i 180 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o rentach i emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998, Nr 162, poz. 1118), sposobami interpretacji      i tworzenia ustaw, które są określone w zasadach techniki prawodawczej z 1999 r. (MP 1991, Nr 44, poz. 310), oraz zasadą zawartą w Uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. III ZP 6/ 99, że nowe brzmienie nadane przez ustawę o świadczeniach FUS przepisom innych ustaw nie mają zastosowania do osób, które uzyskały prawa (do uposażenia rodzinnego  w przypadku rozpatrywanym przez Sąd) przed dniem 1 stycznia 1999 r.

Stanowisko Dyrektora WBE  w Łodzi w sprawie bezpośredniego stosowania nowego brzmienia art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej w brzmieniu nadanym art. 159 ustawy o FUS z dnia 17 grudnia 1998 r., który według wskazanych przepisów odnosił się po 01.01.1999 r. tylko i wyłącznie do żołnierzy objętych powszechnym systemem ubezpieczeń (żołnierzom tym zrekompensowano utratę uposażeniowego systemu ubezpieczeń wyższymi podstawami uposażenia, o czym świadczą stawki określane rozporządzeniami Ministra Obrony Narodowej  z okresu 1999-2003 oraz wypowiedzi przedstawiciela Sejmu na rozprawie przed Trybunałem Konstytucyjnym w dniu 20.12.1999 r.), zostało zaakceptowane przez jego bezpośredniego zwierzchnika - Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej   i sekretarzy stanu MON; pisma z dnia:

  • 12 stycznia 2009 r., Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 24/DSS                    o przekazaniu wniosku z dnia 4 listopada 2008 r., płk. w st. spocz. Zdzisława Gągalskiego; wg właściwości Dyrektorowi WBE    w Łodzi;
  • 17 lutego 2009 r., Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 70/DSS                     o utrzymaniu w mocy postanowienia Ministra Obrony narodowej nr 24/DSS   z dnia 12 stycznia 2009 r.;
  • 20 kwietnia 2009 r., Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr 139/DSS z dnia 20 kwietnia 2009 r., o zwróceniu zainteresowanemu wniosku z dnia 20 marca 2009 r.;

oraz przez sądy powszechne:

  • Sąd Okręgowy w Łodzi - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (wyroki: sygn. akt VIII U 3226/08  z dnia 26.05.2009 r.; sygn. akt VIII U 1107/09 z dnia  18.08.2009 r.);
  • Sąd Apelacyjny w Łodzi - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (wyroki: sygn. akt III Aua  1125/09 z dnia 20.11.2009 r.; sygn. akt III Aua  1127/09 z dnia 24.11. 2009 r.).

 

Zatwierdzona przez urzędników i funkcjonariuszy Ministerstwa Obrony

Narodowej oraz sędziów sądów powszechnych praktyka wojskowego organu emerytalnego dotycząca wprowadzania zmian w sposobie określania wysokości moich świadczeń emerytalnych oraz ich waloryzacji w wyniku nowych przepisów po 01 stycznia 1999 r., bez poszanowania zasad zawartych w treści decyzji emerytalnej i normach prawnych, na podstawie których nabyłem prawa emerytalne w 1992 r., oraz przepisów art. 110 i 155 kpa, wskazuje na stosowanie przez nich zasady, że w sytuacji, gdy ustawodawca wyraźnie nie określa zdarzeń lub stanów wyłączonych ze stosowania nowego prawa, to przyjmuje się, że ustawodawca zadecydował, że od chwili wejścia w życie nowych norm należy je stosować do wszelkich stosunków, zdarzeń czy stanów rzeczy danego rodzaju, łącznie w stosunku do tych, które powstały przed wejściem nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa. Zatem z konsekwencji tej zasady wynika, że Dyrektor WBE  w Łodzi powinien w dniu 01 lipca 2004 r. dokonać na nowo przeliczenia, według zasad art. 53 wojskowej ustawy emerytalnej, podstawy wymiaru mojej emerytury z zastosowaniem nowych stawek grupy uposażenia G -16 obowiązujących w dniu wejścia ustawy    w życie. Obowiązek wynikał z bezpośredniego zastosowania od 01 lipca 2004 r. nowego brzmienia punktu 8 ustępu 1 art. 3 oraz wcześniejszej zmiany, integralnego   z tym przepisem, art. 5 ust. 1 wojskowej ustawy emerytalnej.

            Niewykonanie przez Dyrektora WBE  w Łodzi wskazanego wyżej obowiązku jest obrazą przepisów prawa określonych art. 7 i 83 Konstytucji RP oraz przyczyną złamania zasady równego traktowania wojskowych świadczeniobiorców, spełniających te same warunki w sferze przyznawania im praw do świadczeń, stosowania wobec nich jednolitych przepisów oraz równej wysokości świadczenia niezależnie od daty przejścia na zaopatrzenie emerytalne. W relacji do aktualnego uposażenia żołnierza zawodowego zajmującego analogiczne stanowisko, jak moje w okresie czynnej służby na dzień 02.01.1992 r., współczynnik zastąpienia uposażenia emeryturą obniżył się w moim przypadku z wartości 1,0 w 1992 r. do 0,5 w 2009 r., ( według stawek grupy uposażenia G - 16  określonych w rozporządzeniu MON z dnia 08.01.2009 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2009, Nr 6, poz. 36), oraz decyzji  o waloryzacji      z dnia 01.03.2010 r. Natomiast żołnierze przechodzący na zaopatrzenie emerytalne po 1 lipca 2004 r. zachowują wskaźnik zastąpienia o wartości 1.

Poza tym, w tej samej kategorii emerytów wojskowych, wbrew przepisom art. 1 wojskowej ustawy emerytalnej (określającym, że żołnierzom zwolnionym                   z zawodowej służby wojskowej przysługuje z budżetu państwa, na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne) funkcjonują dwie grupy emerytów, zróżnicowane pod względem prawnym i w zakresie wysokości podstaw wymiaru emerytury:

  • pierwsza grupa, która ma naliczone świadczenie według stawek na dzień 31 grudnia 1998 r. w wyniku uposażeniowego sposobu waloryzacji świadczeń od 1992 r. (ja należę do tej grupy emerytów), a w stosunku do których nie dostosowano podstaw wymiaru ich emerytur do nowego brzmienia art. 3 ustęp 1 punkt 8 a tym samym do zasad określonych w ustawie w aktualnym brzmieniu;
  • druga grupa, która ma naliczone podstawy wymiaru emerytur według przepisów zmienionego w dniu 01 lipca 2004 r. brzmienia punktu 8, ustępu 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej, tzn. do zasad określonych w aktualnej ustawie, co w konsekwencji daje im uprawnienia do podstawy wymiaru emerytury o 50 procent wyższej od podstawy mojej emerytury przy spełnieniu tych samych warunków i posiadaniu takich samych cech i uprawnień.

Zatem arbitralne wprowadzony przez Dyrektora WBE w Łodzi po 01.01.1999 r. cenowy sposób waloryzacji moich świadczeń oraz nie wykonanie obowiązku w dniu 01 lipca 2004 r. przeliczenia podstawy wymiaru emerytury według nowowprowadzonych stawek uposażenia w stosunku do mnie, według grupy uposażenia G -16, rodzą każdego roku straty w moim mieniu, narażają mnie jako coraz starszego człowieka na utratę bezpieczeństwa ekonomicznego, które gwarantuje art. 5 Konstytucji RP, jak również zaufania do Państwa.

Drastyczne zaniżenie podstawy mojej emerytury (ok. 50 %) z podstawą emerytury żołnierza zawodowego przechodzącego na zaopatrzenie emerytalne po 01 lipca 2004 r., spełniającego takie same warunki do jej otrzymania, jakie ja spełniałem  w 1996 r., jest wyrazem naruszenia przez Dyrektora WBE   w Łodzi:

  • Art. 2 Konstytucji RP (zasady sprawiedliwości społecznej);
  • zasady równości i sprawiedliwego traktowania obywateli przez władze administracji publicznej określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26.10.2004 r. (Sygn. SK 7/04) i z dnia 12.02.2008 r. (Sygn. SK 82/06); art. 12 ust. 4 lit. „a" Europejskiej Karty Społecznej (Dz. U. 1999, Nr 8, poz. 67), do przestrzegania  której zobowiązują przepisy art. 9, 88 i 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Polska, wprowadzając Europejską Kartę Społeczną jako ratyfikowaną umowę międzynarodową, zgodnie z art. 91 Konstytucji RP, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw RP, zobowiązała się do bezpośredniego stosowania postanowień art. 12 ust. 4 lit. „a" w zakresie równego traktowania własnych obywateli z tytułu zabezpieczenia społecznego.

Przedstawiona moja sytuacja prawna jako emeryta wojskowego o przyznanej emeryturze wojskowej w 1992 r., jest w moim poczuciu sprawiedliwości przejawem dyskryminowania mnie w sferach prawnej, ekonomicznej i politycznej. Dyskryminacji doznaję od państwowych instytucji po 01 stycznia 1999 r., co jest wyrazem łamania przez nich przepisów art. 32 ust. 2 Konstytucji RP oraz prawa człowieka określonego w art. 1 Protokołu nr 12 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Prawo to określa, że korzystanie z każdego prawa zagwarantowanego przepisami prawa powinno być zapewnione bez dyskryminacji wynikającej - ogólnie rzecz ujmując - z jakichkolwiek przyczyn.   W świetle tego prawa człowieka, czuję się dyskryminowany przez instytucje publiczne Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ po   1 stycznia 1999 r. wobec mnie stosowane są w sposób pokrętny i selektywny przepisy, których wyrazem jest ustawiczne obniżanie wysokości moich świadczeń emerytalnych oraz pogarszanie stanu bezpieczeństwa prawnego i ekonomicznego wbrew postanowieniom art. 5 Konstytucji RP oraz zasadom przedstawionym                  w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2008 r. (K 33/06; Dz. U. 2008, nr 131, poz. 837), że „Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego zasada niedziałania prawa wstecz oznacza zakaz stanowienia norm prawnych nakazujących stosowanie nowo ustanowionych przepisów do zdarzeń, które miały miejsce przed ich wejściem w życie (...). Naruszenie tej zasady jest ściśle związane                   z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych.

Dla oceny konstytucyjności kwestionowanego przepisu decydujący jest moment powstania prawa podmiotowego, w tym przypadku prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy  w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Prawo to powstaje po łącznym spełnieniu ustawowo określonych warunków (odpowiedni wiek, oraz odpowiedni okres zatrudnienia) i zostaje potwierdzone decyzją wydawaną przez organ rentowy. Przy czym należy pamiętać, że organy rentowe, orzekając   o przyznaniu prawa podmiotowego, związane są stanem prawnym obowiązującym w chwili wydania decyzji.

          Niewykonanie przez Dyrektora WBE  w Łodzi obowiązku przeliczenia na nowo podstawy wymiaru mojej emerytury według stawek grupy uposażenia G - 16 z dnia 01 lipca 2004 r. traktuję także jako przejaw dyskryminowania mnie przez wojskowy organ emerytalny nadzorowany przez Ministra Obrony Narodowej z powodów politycznych, wynikających z okresu mojej zawodowej służby wojskowej w latach 1962-1992 r.

Drastycznie wysokie podwyżki emerytur - w relacji do podstawy wymiaru mojej emerytury - otrzymali żołnierze, którzy pełnili minimum 15 lat zawodowej służby wojskowej w okresie lat 1989 -2004 w państwie zdominowanym siłami politycznymi, zaliczanymi do tzw. opozycji sprzed 1989 r.

   

          Na podstawie wyżej przedstawionego ładu ustawowego funkcjonującego               w Rzeczypospolitej Polskiej -

wzywam niniejszym pismem Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi  

  • do usunięcia bez zbędnej zwłoki, lecz nie później niż w ciągu miesiąca stwierdzonego naruszenia prawa,
  • do wykonania we wskazanym terminie obowiązków określonych w sentencji niniejszego pisma i naprawienia moich szkód pieniężnych wynikających z braku przestrzegania prawa przez wojskowy organ emerytalny.

 

 

 

 

 

.........................................

 

 

Wykonano w 3 egz.

Egz. Nr 1 - WBE

Egz. Nr 2  - ETPCz. (uzupełnienie Skargi nr 9928/10 z dnia 12.02.2010 r.)

Egz. Nr 3 -  aa

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                Sieradz, dnia  17.05.2010 r.

 

 

                                                   Wojewódzki Sąd Administracyjny

                                                   w Łodzi

                                                   Ul. Piotrkowska 135

                                                    90 - 434 Łódź

 

 

Skarżący:     Zdzisław GĄGALSKI

                                                                       98-200 Sieradz

                                                                       ul. Marsz. J. Piłsudskiego 3A/13

                                                                       tel. 43-822-37-89

 

                              Strona przeciwna:       Dyrektor

                       Wojskowego Biura Emerytalnego

                       w   Ł o d z i

 

SKARGA

 

na decyzję administracyjną Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi

 nr (bez numeru)  z dnia  23. 04. 2010 r.,

dot. odmowy ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej od dnia 01.07.2004 roku.

 

Za pośrednictwem WBE

 

Na podstawie:

  • art. 156 kpa w związku z art.. 1 i 2 kpc,
  • art. 180 kpa i art. 181 kpa w związku z art. 11 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i ich rodzin (Dz.U. z 1994 r., nr 10, poz. 36);
  • art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
  • art. 3 § 1 i § 2 punkt 1; art. 13 § 2, art. 50 § 1 i art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2002, nr 153, poz. 1270)- oraz
  • uchwały Sądu Najwyższego z dnia 07 kwietnia 2010 r. ( sygn. akt UZP 3/10) -

 

zaskarżam decyzję administracyjną

Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi nr (bez numeru) z dnia 23.04.2010 r., którą wojskowy organ emerytalny odmawia wykonania obowiązków urzędowych wynikających z przepisów określonych w art. 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r.  o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia         7 stycznia 2004 r., {Dz. U. 2004, nr 8, poz. 66},  określanej dalej jako wojskowa ustawa emerytalna), w związku ze zmianą od 01 lipca 2004 r. brzmienia treści punktu 8 ustępu 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej.

 

 

Wskazując na istotne dla sprawy zarzuty wnoszę o:

  • 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wojskowego organu

emerytalnego   w związku z naruszeniem przez nią moich praw materialnych;

  • 2) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z przyczyn określonych

w przepisach art. 156 § 1 punkty 2, 3, 7 kpa;

  • 3) uznanie przez Sąd istnienia dla wojskowego organu emerytalnego

obowiązku wynikającego z przepisów art. 53 i art. 3 ust. 1 punkt 8 wojskowej ustawy emerytalnej, ustalenia z urzędu na nowo od 01 lipca 2004 r. podstawy wymiaru moich świadczeń emerytalnych, poprzez zastąpienie zastosowanych stawek do wyliczenia aktualnej podstawy wymiaru mojej emerytury wojskowej nową stawką zaszeregowania do grupy uposażenia G -16 (G - 16C), która jest adekwatna do uposażenia zasadniczego należnego żołnierzowi zawodowemu zajmującemu w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej brzmienie art. 3 ust. 1 punkt 8, tzn. 01 lipca 2004 r. stanowisko analogiczne do mojego  z okresu czynnej służby wojskowej    z grupą uposażenia U -11;

  • 4) stwierdzenie uprawnień Skarżącego do podstawy wymiaru emerytury

wojskowej od dnia 01 lipca 2004 r. obliczonej według stawki uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego zaszeregowanego  do grupy uposażenia G-16 (16 C);

  • 5) uznanie przez Sąd pełnych praw materialnych nabytych pierwszą

prawomocną decyzją administracyjną Wojskowego Biura Emerytalnego               w Poznaniu o przyznaniu emerytury wojskowej z tytułu wysługi lat z dnia 02.01. 1992 r. nr EWU  50667/1 na podstawie takich przepisów, jak: art. 5, art. 6 ust. 1 i 2, art. 40 ustawy  z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U.1994, nr 10, poz. 36)  w brzmieniu z 1994 r., jak również   uznania aktualności innych zapisów zawartych  w pierwszej decyzji administracyjnej z dnia  02.01. 1992 r., której treść od chwili wydania nie uległa zmianie, i z którą jest związany organ administracji publicznej ją wydający, co reguluje art. 110 kpa;

  • 6) zasądzenia, według przepisów art. 77 Konstytucji RP, art. 34 i 48a wojskowej

ustawy emerytalnej od Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi na rzecz Skarżącego kwoty, która pokrywałaby szkody wynikające z wypłacania zaniżonej od  01 lipca 2004 r.  emerytury, co jest skutkiem niewykonania od 01 lipca 2004 r. przez wojskowy organ emerytalny obowiązków wynikających z wojskowej ustawy emerytalnej opisanych w punkcie 3. oraz nienależytego wykonywania przez wojskowy organ emerytalny po 01.01.1999 r. postanowień zawartych w treści piątego i dziesiątego punktu pouczenia decyzji administracyjnej nr EWU 50667/1 z dnia  02.01.1992 r. w sprawie uposażeniowej waloryzacji emerytury i jej ograniczania  z tytułu osiągania wynagrodzenia. Wskazane szkody są głównie wyrazem wadliwego zastosowania przez wojskowy organ emerytalny art. 40 wojskowej ustawy emerytalnej w brzmieniu   z 1992 r.;

  • 7) zwolnienia Skarżącego z ponoszenia kosztów sądowych oraz kosztów

procesu w związku z art. 239 punkt 1d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo          o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz przepisami art. 36 wojskowej ustawy emerytalnej.

 

 

Uzasadnienie

 

    W dniu  24 marca 2010 r., zgodnie z przepisami art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2002, nr 153, poz. 1270), doręczyłem Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego           w Łodzi - organowi administracji publicznej (bez prawa do reprezentowania Skarbu Państwa przed sądami) - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (1), które stanowi integralną część niniejszego uzasadnienia skargi administracyjnej. Wezwałem Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w  Łodzi do usunięcia naruszenia prawa funkcjonującego od 01 lipca 2004 r. i wykonania obowiązków wynikających ze zmiany przepisów prawa określonych art. 6 i 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003, Nr 166, poz. 1609) oraz zmiany z dniem 01 lipca 2004 r. brzmienia punktu 8 ustęp 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej dokonanej za pomocą art. 160 punkt 1 (wskazuje to treść przypisu 4. wojskowej ustawy emerytalnej) ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2003, Nr 179, poz. 1750).

Doręczone wezwanie dotyczyło wykonania przez wojskowy organ emerytalny ustawowego obowiązku ustalenia z urzędu na nowo od 01 lipca 2004 r. podstawy wymiaru moich świadczeń emerytalnych, które aktualnie są wyliczone według stawek uposażenia zasadniczego dla grupy U -11 z dnia zwolnienia ze służby wojskowej (2).

Ustalenie na nowo podstawy wymiaru mojej emerytury od 01 lipca 2004 r. powinno zostać wykonane z urzędu przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi poprzez zastąpienie zastosowanych stawek do wyliczenia podstawy wymiaru mojej emerytury wojskowej w 1992 roku, nowymi stawkami zaszeregowanymi do grupy uposażenia G-16 (16-C), która jest adekwatna do uposażenia zasadniczego należnego żołnierzowi zawodowemu, zajmującemu w dniu wejścia w życie ustawy tzn. 01 lipca 2004 r. analogiczne stanowisko  jak moje    z okresu czynnej służby wojskowej.

Wskazane obowiązki Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi po dniu 01 lipca 2004 r. wynikają także z:

  • 1) przepisów Konstytucji RP zawartych w artykułach: 2, 7, 8, 9, 32, 77, 83, 87, 88, 91;
  • 2) art. 5 ust. 1, Art. 3 ust. 1 punkt 8 wojskowej ustawy emerytalnej; Dz. U. 2004, nr 8, poz. 66;
  • 3) art. 12 ust. 4 lit. a Europejskiej Karty Społecznej; Dz. U. 1999, Nr 8, poz. 67;
  • 4) art. 1 Protokołu nr 12 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

     Na podstawie art. 77 Konstytucji RP oraz Art. 34 i 48a wojskowej ustawy emerytalnej wezwałem także Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi  do naprawienia moich szkód powstałych po 01 lipca 2004 r. wskutek niewykonania przez wojskowy organ emerytalny obowiązków wynikających z wyżej wymienionych przepisów prawa. Żądania w przedmiocie usunięcia wskazanych naruszeń prawa oraz naprawienia powstałych szkód powinny być załatwione przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi bez zbędnej zwłoki zgodnie z przepisami art. 35 § 1 kpa, lecz nie później niż w ciągu miesiąca (art. 35 § 3 kpa) licząc od dnia doręczenia niniejszego wezwania do adresata.

    W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi doręczył mi 28 kwietnia 2010 r. decyzję z dnia 23.04.2010 r. <bez numeru> (dowód 3) wydaną na podstawie art. 31, 53  ust. 1, pkt 3  wojskowej ustawy emerytalnej       w przedmiocie odmowy ponownego ustalenia podstawy wymiaru emerytury wojskowej od dnia 01.07.2004 roku (poprzez zastąpienie stawek uposażenia przyjętych w decyzji ustalającej prawo do emerytury z dnia 01.01.1992 r. (pierwszorazowej), stawką uposażenia zasadniczego należnego żołnierzowi zawodowemu w dniu 01.07.2004 r., zaszeregowanego do grupy G-16 (G-16C), określonej na podstawie przepisów wykonawczych do przepisów ustawy z dnia  11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst pierwotny: Dz. U. Nr 179, poz. 1750).

Uzasadnienie decyzji oparto na takich przesłankach, jak w załączniku (1),                  a mianowicie: „W dniu 26.02.1994 roku weszła w życie ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. nr 10, poz. 36 z p. zm.),    w której to ustawodawca w przepisie art. 53 ust. 1 określił jednoznacznie zasady przeliczenia podstawy wymiaru emerytur i rent przyznawanych na podstawie przepisów dotychczasowych. W związku z tym została wydana prawomocna decyzja o rewaloryzacji od dnia 01.03.1994 roku, w której to zawarta jest nowa podstawa wymiaru emerytury z uwzględnieniem obowiązujących stawek uposażenia żołnierzy zawodowych i dodatków o charakterze stałym obowiązujących w dniu wejścia  w życie ustawy adekwatnych do zajmowanego stanowiska służbowego w dniu zwolnienia z wojska".

Należy w tym miejscu zauważy, że ów argument przytoczony przez WBE nie dotyczy absolutnie istoty zaskarżanego problemu, a mianowicie: usunięcia naruszenia prawa funkcjonującego od 01 lipca 2004 r. i wykonania obowiązków wynikających ze zmiany przepisów prawa określonych art. 6 i 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.   o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003, Nr 166, poz. 1609) oraz zmiany z dniem 01 lipca 2004 r. brzmienia punktu 8 ustęp 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej dokonanej za pomocą art. 160 punkt 1 (wskazuje to treść przypisu 4. wojskowej ustawy emerytalnej) ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2003, Nr 179, poz. 1750).

Argument odmowy wykonania wezwania sprowadzający się do stwierdzenia,             że "nie występują żadne przesłanki prawne uzasadniające zmianę wysokości podstawy wymiaru emerytury....."   jest niewystarczający.

 

    Przedstawione w decyzji argumenty wojskowego organu emerytalnego    uzasadniające odmowę wykonania wezwania z dnia 24.03.2010 r. nie zostały umocowane żadnymi przepisami prawa wynikającymi ze źródeł prawa, za jakie         w Polsce uznaje się - zgodnie z art. 87 Konstytucji RP:

  • Konstytucję,
  • ustawy,
  • rozporządzenia,
  • ratyfikowane umowy międzynarodowe,

(przy czym przepisy Konstytucji z zasady stosuje się bezpośrednio; art. 8 ust. 2 Konstytucji RP).

Rodzi to przesłanki do unieważnienia decyzji administracyjnej  z dnia 23.04.2010 r. na podstawie art. 156 § 1 punkt 2 kpa, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co rodzi jej nieważność z mocy art. 58 kc i art. 156 § 1 punkt 7 kpa.

Niewykonanie wezwania stanowi obrazę przepisów prawa w tym Konstytucji, na podstawie których oparto żądania wymienione w wezwaniu.

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi nie przedstawił w swojej decyzji kontrargumentów prawnych, które pozbawiałyby mocy prawnej przepisów wymienionych w wezwaniu, co oznacza, że zobowiązany był z urzędu do ustalenia podstawy mojej emerytury od 01 lipca 2004 r. według stawek uposażenia G -16  (G- 16 C)  i dostosowania wysokości świadczeń do przepisów wojskowej ustawy emerytalnej w brzmieniu z 01.07.2004 r.

 

    Powoływanie się przez Dyrektora na przepis Art. 31 wojskowej ustawy emerytalnej jest całkowicie argumentem chybionym. Przepis ten należy do Działu IV Ustalanie prawa do zaopatrzenia emerytalnego. Przepis ten jest  stosowany tylko przy pierwszej decyzji dotyczącej ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego   i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia.

Prawa skarżącego do emerytury zostały już ustalone decyzją administracyjną Wojskowego Biura Emerytalnego nr 50667/1 w dniu 01.01.1992 r. Zatem decyzja administracyjna WBE  z dnia  23.04.2010 r. jest nieważna z przyczyny określonej      w art. 156 § 1 punkt 3 tzn. dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Umiejscowienie Art. 31 i 32 w Dziale IV Ustalanie prawa do zaopatrzenia emerytalnego pozbawia organ emerytalny do stosowania tych przepisów do wydawania innych decyzji w sprawie wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego, w tym do wydawania decyzji o cenowym sposobie waloryzacji świadczeń, co praktykuje wojskowy organ emerytalny wbrew postanowieniom art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz treści rozporządzenia MON z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2004, Nr 67, poz. 618). Wojskowy organ emerytalny błędnie także odczytał wezwanie skarżącego jako wniosek złożony przez zainteresowanego. Poza tym zgodnie z wyrokami NSA w Warszawie z dnia 10.10.2007 r., sygn. akt II GSK 177/07 i z dnia 09.01.2007 r., sygn. akt II OSK 1369/06 podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być podana dokładnie, ze wskazaniem artykułu, ustępu i litery, natomiast decyzja, która ogólnikowo lub błędnie powołuje podstawę prawną narusza art. 107 § 1 kpa. Zatem decyzja WBE z błędną podstawą prawną narusza przepis art. 107 § 1 kpa.

W decyzji błędnie pouczono także skarżącego odnośnie wskazania sądu powszechnego jako właściwego do wniesienia odwołania od decyzji, ponieważ Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 07 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UZP 3/10 stwierdza, że ,,w sprawie z odwołania od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji tego Biura podjętej po 1 stycznia 1999 r., droga sądowa przed sądem powszechnym jest niedopuszczalna (art. 31, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 66 ze zm.      w związku z art. 156 k.p.a.)".

 

    Przedstawione przez wojskowy organ emerytalny w decyzji (bez numeru) z dnia 23.04.2010 roku  argumenty w sprawie odmowy wykonania z urzędu po 01 lipca 2004 r. czynności prawnych określonych w art. 53 wojskowej ustawy emerytalnej nie znajdują oparcia ani w przepisach prawa, ani w faktach dotyczących sprawy.

Zatem zachodzą przesłanki do sformułowania i osądzenia przez Wysoki Sąd wniosków przedstawionych w sentencji niniejszej skargi.

 

 

 

W załączeniu:

  1. Wezwanie  do usunięcia naruszenia prawa;
  2. Decyzja WBE w Poznaniu o ustaleniu świadczenia dnia  02.01.1992 roku
  3. Decyzja Dyrektora WBE z 23.04.2010 r. o odmowie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zdzisław GĄGALSKI

98 - 200 Sieradz

Ul. Marsz. J. Piłsudskiego 3A/13

 

PROKURATURA  OKRĘGOWA

w Łodzi

Ul. Kilińskiego 152

90 - 322 ŁÓDŹ

 

 

Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa

przez  funkcjonariusz publicznego

 

 

Dotyczy:

szkody wyrządzonej mnie i mojej rodzinie  przez funkcjonariusza publicznego -

dyrektora WBE w  Łodzi  -  Pana mgr Witolda BRZEZIŃSKIEGO 

 

Do wiadomości:

Wojskowe Biuro Emerytalne w Łodzi

 

          W oparciu o art. 2 i 3 ustawy z dnia 20 marca 1985 roku o prokuraturze (Dz. U. 1985 Nr 1, poz. 138) - zawiadamiam, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełniania, od 1 lipca 2004 roku do dnia dzisiejszego, przestępstw określonych art. 231 Kodeksu karnego przez funkcjonariusza publicznego - dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego Pana mgr Witolda BRZEZIŃSKIEGO.

 

          Szkoda polega na tym, że dyrektor  nie wykonał  prawa funkcjonującego od 01 lipca 2004 r., oraz obowiązków wynikających ze zmiany przepisów prawa określonych w:

  • 3. art. 6 i 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2003, nr 166, poz. 1609);
  • 4. art. 160 punkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2003, nr 179, poz. 1750), która weszła w życie z dniem 01 lipca 2004 r. i zmieniła brzmienie punktu 8 ustęp 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej.

Tym samym naraził mnie na straty materialne.

 

Dyrektor odmówił też naprawienia wyrządzonej mi szkody ( 2), w zakresie ponownego ustalenia z urzędu na nowo od 01 lipca 2004 r., podstawy wymiaru moich świadczeń emerytalnych, które aktualnie są wyliczone według stawek uposażenia zasadniczego dla grupy U -11 z dnia zwolnienia ze służby wojskowej, to jest z dnia 02.01.1992 r.

 

Ustalenie na nowo podstawy wymiaru mojej emerytury od 01 lipca 2004 r. powinno zostać wykonane z urzędu przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi, poprzez zastąpienie  zastosowanych stawek do wyliczenia podstawy wymiaru mojej emerytury wojskowej, nowymi stawkami zaszeregowanymi do grupy uposażenia G -16, która jest adekwatna do uposażenia zasadniczego należnego żołnierzowi zawodowemu, zajmującemu     w dniu wejścia w życie ustawy, tzn. 01 lipca 2004 r., analogiczne stanowisko, jak moje z okresu czynnej służby wojskowej.

 

Uzasadnienie w załączonym „wezwaniu do naprawienia prawa..." ( 1 ).

 

 

Zdzisław GĄGALSKI

............................

Data

 

 

Wyk. w 3 egz.

Egz. nr 1 z załącznikami - Prokuratura Okręgowa

Egz. nr 2 - WBE (bez załączników)

Egz. nr 3 - akta poszkodowanego

 

 

Załączniki:

1. Wezwanie do usunięcia naruszenia   prawa;

2. Decyzja WBE z dnia 23.04.2010 roku o  odmowie ponownego ustalenia  

    podstawy wymiaru emerytury od 1 lipca 2004 roku

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  1. Obieg dokumentów pomiędzy emerytem a MON:

 

a) Wniosek do Ministra Obrony Narodowej o unieważnieni decyzji waloryzacyjnej z marca 2010 roku:

 

 

b) odpowiedź Ministra Obrony Narodowej (Postanowienie....)

 

c) wniosek o ponowne rozpatrzenie poprzedniego wniosku:

 

Zdzisław GĄGALSKI

Płk w st. spocz.

Ul. Marsz.J.Piłsudskiego 3A m.13

98-200 SIERADZ

EWU - 9814/1

 

 

        Pan

         Bogdan Klich

         Minister Obrony Narodowej

         ul. Klonowa 1

         00-909 Warszawa

 

Do wiadomości:

Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich

 

Dotyczy:

Postanowienia nr 53/DSS z dnia 16.04.2010 r.

                                                                                  

                                       

WNIOSEK

o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzyganej postanowieniem nr 53/DSS z dnia 16.04.2010 r.

 

Postanowieniu nr 53/DSS z dnia 116.04.20010 roku zarzucam:

  1. jest sprzeczne z art. 157  § 1 kpa i art. 31 i 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, bądź ma na celu obejście tych przepisów, co z mocy art. 58 k.c. postanowienie to czyni czynnością nieważną;
  2. jest niezgodne w swojej treści z moim wnioskiem przedstawionym w piśmie z dnia 24 marca 2010 roku;
  3. jest sprzeczne z art. 157 § 1 kpa i art. 31 i 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2004 r. Dz.U. 2004, nr 8, poz. 66), co w świetle art. 58 k.c. czyni to postanowienie z mocy prawa czynnością nieważną.

 

W związku z powyższym wnoszę o:

Ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzyganej postanowieniem nr 53/DSS z dnia 16.04.2010 roku.

 

UZASADNIENIE

 

      W moim piśmie z dnia 24 marca 2010 roku postawiłem do rozpatrzenia wniosek   o następującej treści: "zwracam się z wnioskiem o uchylenie - z powodów określonych przepisami art. 156 § 1 punkt 2, 3, 7 kpa - decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi  o waloryzacji emerytury wojskowej   z dnia 01. 03. 2010 r.".

 

Wniosek swój oparłem na następujących podstawach prawnych:

  • Art. 157 § 1 i 161 § 1 kpa;
  • Art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
  • Postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 07.08.1996 r. sygn. akt III PO 12/96,
  • Postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28.05.2002 r. sygn. akt UKN 356/01,
  • Postanowieniu Sądu Apelacyjnego, Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 13.10.2009 r. sygn. akt III AUa 528/09,
  • Art. 1 k.p.c.

 

          Rozstrzygnięcie postanowienia i jego uzasadnienie pozostają w sprzeczności do treści przedstawionego wniosku. Odnoszą się one do spraw, których nie kierowałem do rozpatrzenia przez Ministra Obrony Narodowej.

 

          Pismo swoje skierowałem według znanej mi nadrzędności Ministerstwa Obrony Narodowej nad wojskowymi organami emerytalnymi i zgodnie z wykładnią art. 157      

  • § 1 kpa, że,, właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ;
  •  § 2 Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu;
  • § 3 Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje   w drodze decyzji".

 

    

          Omawiany problem unieważniania decyzji waloryzacyjnych wydawanych przez wojskowy organ emerytalny był przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia  8 maja 2000 r.; Dz.U. 2000, nr 8, poz. 438; SK 22/99), gdzie wskazano związek między art. 156 kpa   i art. 157 § 1 kpa.        Został rozstrzygnięty Uchwałą Sądu Najwyższego   {Uchwała z dnia         7 kwietnia 2010 r. (sygn. akt II UZP 3/10)} w sprawie z odwołania od decyzji Wojskowego Biura Emerytalnego odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji tego Biura podjętej po 1 stycznia 1999 r., że droga sądowa przed sądem powszechnym jest niedopuszczalna (art. 31, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r.         o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin - jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 66 ze zm. w związku z art. 156 k.p.a.).

Wniosłem  sprawę dotyczącą zaopatrzenia emerytalnego z zakresu działu IV  ( miedzy innymi art. 31      i 32) cytowanej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy, a nie z zakresu ubezpieczenia społecznego.

W analizowanej kwestii należy mieć na uwadze opinię Sądu Najwyższego przedstawioną w sprawie renty wojskowej w postanowieniu z dnia 28 maja 2002, Sygn. akt II UKN 356/01, a mianowicie, że

,,sąd pracy i ubezpieczeń społecznych nie może rozpoznawać wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu rentowego, gdyż w tym zakresie właściwy jest organ rentowy".

Zatem w przypadku rozpatrywania mojego wniosku dotyczącego wszczęcia postępowania w sprawie określonej art. 156 § 1, punkt 7 k.p.a., właściwym jest organ wyższego stopnia nad wojskowym organem emerytalnym. Właściwość ta wynika także i z tego, że art. 31 i 32 ust. 2 wojskowej ustawy emerytalnej są stosowane tylko raz przy ustalaniu po raz pierwszy  prawa do emerytury wojskowej          i podstawy jej wysokości. Prawa do emerytury przyznało mi Wojskowe Biuro Emerytalne w Poznaniu decyzją z dnia 02.01.1992 roku. Sposób waloryzacji mojej emerytury został tą decyzją administracyjną już rozstrzygnięty. Ponowne ustalanie sposobu waloryzacji jest postępowaniem sprzecznym z art. 156 § 1 punkt 3 kpa. Wojskowe Biuro Emerytalne w Łodzi nie posiada także ustawowych uprawnień do wydawania decyzji dotyczących cenowej waloryzacji moich świadczeń, co określa m.in. rozporządzenie MON z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania    i właściwości organów    w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2004, nr 67, poz. 618). Wydawanie takich decyzji jak z 01.03.2010 r. jest wyrazem naruszenia przez wojskowy organ emerytalny  art. 92 Konstytucji RP. Poza tym zgodnie z art. 15 kpa postępowanie w administracji jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Zatem unieważnienie skarżonej decyzji znajduje się wyłącznie w kompetencji Ministra, ponieważ organ emerytalny nie ma prawa do zastępowania Ministra w procesie odwoławczym od decyzji pierwszej instancji. Wojskowe biuro emerytalne nie ma także ustawowych uprawnień do działania w sprawach Skarbu Państwa ( Dz. U. 1996, Nr 106, poz. 493), a wnoszona sprawa ma taki charakter.

 

          Jeśli Ministerstwo Obrony Narodowej nie posiada kompetencji organu wyższego stopnia w relacji do wojskowych biur emerytalnych, to proszę o wskazanie mi takiego organu, ponieważ sądy z zakresu ubezpieczeń społecznych we wnoszonej sprawie takich funkcji nie mogą spełniać, a art. 31 ust. 4 wojskowej ustawy emerytalnej kwestię odwołania do sądu ujmuje fakultatywnie.

 

          Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 8 maja 2000r.; D.U. 2000, nr 8, poz. 438; SK 22/99) uważa, że :

  • 1) implikacją konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji, jest poszanowanie wartości takich, jak pewność prawa i zaufanie obywateli do państwa, a tym samym poszanowanie trwałości prawomocnych wyroków sądowych i ostatecznych decyzji administracyjnych orzekających w prawach stron. W konsekwencji bez zgody osób zainteresowanych rozstrzygnięcia te mogą być wzruszone tylko w wyjątkowych przypadkach, przy zaistnieniu kwalifikowanych przesłanek i w ramach określonej ustawowo procedury (s. 29);
  • 2) w dotychczasowym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny wskazywał ponadto, że gwarancja konstytucyjna wymaga istnienia mechanizmu utrzymywania świadczeń emerytalno - rentowych na odpowiednim poziomie wartości realnej, choć ustawodawca ma znaczną swobodę w doborze metod waloryzacji (s. 13);
  • 3) Świadczenia emerytalno-rentowe należą do kategorii świadczeń o charakterze ciągłym. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przezeń prawa nie wyklucza całkowicie dokonywania przez ustawodawcę przekształceń nabytych praw do emerytury lub renty, polegających na przykład na zmianach w metodzie ustalania wysokości przyszłych świadczeń. Nie ulega jednak wątpliwości, że zasada ta sprzeciwia się dokonywaniu takich przekształceń w sposób arbitralny, a więc bez dostatecznego uzasadnienia wynikającego z konieczności realizacji innych wartości konstytucyjnych oraz w sposób godzący w zasady sprawiedliwości społecznej oraz równości (s. 13).

 

          W świetle powyższej wykładni Trybunału Konstytucyjnego Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi - Pan Witold BRZEZIŃSKI - złamał wszystkie zasady prawa proceduralnego         i materialnego w relacji do nabytych przeze mnie praw w 1992 roku, dotyczących waloryzacji moich świadczeń emerytalnych według zasad art. 6 ust. 1. ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. 1994, nr 10, poz. 36), a określających, że: „Emerytury i renty podlegają waloryzacji w takim samym stopniu  i terminie, w jakim następuje wzrost uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych pozostających w służbie i zajmujących analogiczne stanowiska".

 

Ponadto, w decyzji z 01.03.2010 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego podjął czynności              w sprzeczności z art. 5 i 6 ust. 1, 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (D. U. 1994, nr 10, poz. 36), bądź stara się je odchodzić, tym bardziej, że ustawodawca przepisami art. 160 punkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r., o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2003, Nr 179, poz. 1750), która weszła w życie z dniem         01 lipca 2004 r.,  dokonał zmiany brzmienia punktu 8 ust. 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej nadając nową treść: ,,uposażenie-uposażenie zasadnicze wraz   z dodatkami o charakterze stałym i miesięczną równowartością dodatkowego uposażenia rocznego, należnych żołnierzowi zawodowemu stosownie do przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750).

Przepisy te zobowiązywały wojskowy organ emerytalny do wprowadzenia nowych stawek podstawy wymiaru emerytury obowiązujących od 01 lipca 2004 r.

 

          Dyrektor wojskowego organu emerytalnego arbitralnie i błędnie odnosi art. 159  (i nie tylko ten przepis) wskazanej ustawy o świadczeniach z FUS do mnie jako osoby będącej od 1992 roku na zaopatrzeniu emerytalnym, a tym samym nigdy nie będącej świadczeniobiorcą podlegającym zasadom określanym dla emerytów   i rencistów z Fundusz Ubezpieczeń Społecznych. Nabyłem prawa w 1992 roku do wskazywanych zasad waloryzacji moich świadczeń określonych w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. 1994, nr 10, poz. 36), ustawodawca je uszanował i nadal szanuje, co wyraźnie określa przepis art. 180 ust. 6 ustawy o świadczeniach z FUS.

          Podlegający Ministrowi Obrony Narodowej funkcjonariusz państwowy - Pan Witold BRZEZIŃSKI - Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Łodzi dopuścił się drastycznego naruszenia praw proceduralnych  i materialnych, jak również  zasad sprawiedliwości społecznej i równości wobec mnie.

     

          Wnoszę zatem o unieważnienie postanowienia Ministra Obrony Narodowej nr  53/DSS                 z przyczyn wskazanych w sentencji i ponowne rozpatrzenie mojego wniosku zawartego w piśmie z 24 marca 2010 roku oraz przywrócenie przez Ministra Obrony Narodowej mojego zaufania do instytucji państwa.

 

 

                                                                                                                                                                  

Zdzisław GĄGALSKI

 

 

 

Dokumenty zamieszczone na: http://zdzislaw1942.bloog.pl

Oraz na forum:

WWW.promilito.pl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Podziel się
oceń
1
0


Komentarze do wpisu

Skocz do dodawania komentarzy
  • dodano: 27 lipca 2010 9:37

    Super blog. Przekazuję wszystkie ważne informacje jakie tu wyczytam swojemu dziadkowi! Pozdrawiam serdecznie;)

    autor Beki

    blog: www.systemy-zarzadzania.za.pl/

Zapamiętaj Nick

Zapamiętaj Blog

Wstaw emotikona

Akceptuję regulamin i zobowiązuję się do przestrzegania jego postanowień.

poniedziałek, 24 listopada 2014

Licznik odwiedzin:  360 846  

Kalendarz

« listopad »
pn wt śr cz pt sb nd
     0102
03040506070809
10111213141516
17181920212223
24252627282930

O moim bloogu

emerytem byc

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 360846

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl